...بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
از دیروز بغضی غریب گلویم را سخت می فشارد،واشکانی که باتمام تلاشم هربارمانع فروافتادنشان می شوم،با هرتصویروشعروکلام اوج می گیرند. به یاد دختری ازغزه افتادم که اوایل محاصره ی نوارغزه ،نوشته ای دروبلاگش گذاشته بودومی گفت که احتمالا این آخرین اخباری است که می تواند ازغزه دروبلاگش داشته باشد ،چون قطع برق مانع نوشتن او می شود.وبه این می اندیشم که آیا آن دخترامروز زنده است؟ چندنفرازاعضای خانواده اش را ازدست داده ...؟ آیا امروز تصویری که ازآینده اش درذهن داشته به همان زیبایی قبل است؟ یا اینکه اصلا هیچ وقت تصویر زیبایی ازآینده در ذهنش نقش بسته است؟ حتما این روزها دیگربرایش وقت وامیدوتوانی نمانده تا تصویری درذهنش مجسم کندیااصلا وقت فکرکردن به این چیزها رادیگرندارد........ دیشب تصویری دیدم که یادآوریش مرا بشدت عذاب می دهد؛ مادری باکفن سفید و فرزند شیرخوارش نیز درکفنی سفید که تنها صورت پاک ومعصومش رامیشد دید؛کنارهم به خواب ابدی فرورفته بودند؛ومن نمی دانم گناه آن کودک شیرخوار چه بودکه حق زندگی راازاو گرفتند؟؟شایدبایدخداراشکرکرد که آن کودک زودرفت....حداقل این دنیای کثیف گریبان اورانگرفت،حداقل نماندکه بزرگ شود وببیند که مرگ چگونه خواهران وهموطنانش را به کام خود فرومی برد....ظلم وبدی وفسادراندید وچه آرام رفت...... تصویرمادری با دوکودک ۷-۸ ساله اش که بادوکیف درحال دویدن بودند ومادرفریاد می زد.ازچه می گریختند؟ به چه پناه می بردند؟؟درشهری که گوشه گوشه اش خون است ودیگربه جای صدای پرندگان خوش آواز این بار پرندگانی می خوانند که باهرصدا جانی می گیرند وخانه ای آوار می کنند ودلی می شکنند؛ آیا پناهگاهی یافت می شود؟؟؟! چرا جنگ ؟ چرا ظلم؟ چرا......؟؟ شاید آنجا کودکان کوچک اولین واژه هایی که برزبان می آورند جنگ ،دشمن،ترس،مرگ وکمک باشد.کودکانی که تمامی کودکی وشوروشوق بچگی شان درجنگ وصدای گلوله گم می شودوحتما خیلی وقت است که کسی درآن جا خاطره ای نداردکه درآن رنگ وبوی گلوله نباشد.نوجوانانی که تنها سرگرمی شان پرتاب سنگ است به طرف کسانی که خانواده شان را گرفته اند یا کشته اند.جوانانی که تنها دردشان این نیست که چرا به جای ماشین ۱۰۰ میلیونی پدرشان به آنها ماشین ۵۰ میلیونی کادوداده است.بزرگترین دل مشغولیشان کنکوریا سفرشمال نیست وباورکنید خبرهایی شنیده اند که عذابش هزاران برابر بیشتر از خبر سهمیه بندی دانشگاه های ایران است . فکر می کنم در سرزمین جنگ ، آنها می توانند به چه بخندند یا اصلا چند وقت است که نخندیده اند ؟ شاید حتی فراموش کرده اند خندیدن را ... وما اینجا درسرزمینی که مردمش خوشبخت ترین وشادترین مردم هستند(!!!) چه می توانیم بکنیم جز ریختن قطره ای اشک ودعایی برسرسجاده وافسوسی بی فایده..... آیا نمی بیننند که کودکان ومردم بی گناه غزه چه می کشند؟ آیاامروز بر روی این کره ی خاکی انسانی مانده است...؟وچه می توانیم برلبهایمان جاری کنیم جز العجل العجل العجل یامولای یا صاحب الزمان...... " کسانی که فرشتگان جان آنان راگرفتند،درحالیکه ستمکار به خویش اند؛ گفتند درچه حالی بودید؟ گفتند مادر سرزمین خودتحت فشار بودیم ،گفتند آیازمین خداپهناور نبودکه مهاجرت کنید درآن ؟پس جایگاه آنها جهنم است وچه بد بازگشتی است.." سوره ی نساء آیه ی ۹۷ 
| Design By : Night Skin |
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق
قهرمانان را بیدار کند.
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید ،
هم چنان خواهم راند .
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا - پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهیگیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان .
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند :
دور باید شد ، دور .
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود .
هیچ اینه تالاری سرخوشی ها را تکرار نکرد
چاله ابی حتی مشعلی را ننمود
دور باید شد دور
شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت دریا ها شهری است
که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است
بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف
خاک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد
پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
قایقی باید ساخت
