...بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
روز چهارشنبه ما تو مدرسه یه جشن داشتیم به مدیریت خانم سلیمی دبیر فیزکمون ( وبلاگ معلم فیزیک تو پیوندهام هست ) که تو سالن آمفی تاتر مدرسه مون اجرا میشد ( حالا اون خرابه چی هس که آمفی تاترش باشه ولی فعلا که با کلاس ترین جای مدرسه اس ) . خیلی برنامه ی خوبی شد . یه نمایش داشتیم به اسم سیندرلا پریم که کار بچه های اول بود . خیلی باحال بود و کلی خندیدیم . بعد هم چند تا اسلایداز سوژه های خرابه ای به نام مرکز پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد) مشهد ( فرزانگان شعبه 2 ) . یک فیلم از دستشویی تاریخی ما که ظاهرا قراره به اماکن زیر نظر سازمان میراث فرهنگی و آثار باستانی دربیاد .البته اینا همه کار اولا بود . ما هم یه روز دوربین آوردیم ( یعنی آیدا آورد ) و از قناصی های مدرسه و کلاسمون عکس گرفتیم( البته آیدا گرفت ) . یک اسلاید توپ و بامزه هم درست کردیم (مال ما از اولا بهتر بودا !) - البته آیدا درست کرد – و کلی هم خندیدیم اما عکسارو فک نکنم بشه گذاشت چون حجمش بالاست اگر نه میذاشتم . این شعر هم بچه های اول اجرا کردن . شاعرشم محبوبه جونه . لطفا با آهنگ خونه مادر بزرگه خونده بشه : لای لای لای لای لالای لای لای لای لای لای لالای لای کوچه ی عباس خزاعی چه قدر دور و درازه / از بس که تنگ و کوچیکه نداره هوای تازه تو این کوچه ی باریک یک مدرسه می بینی / خدا کنه تو عمرت تو خوابت هم نبینی تابلوش با آرم سمپاد روش چیزهایی نوشته / اسم این جای شیک رو فرزانگان گذاشته وقتی که وارد می شی تبعیض خوب می فهمی / انگار ماها نداریم از تیزهوشان هیچ سهمی سمت راست مدرسه بوفه ی خوراکیه / از تنگی این بوفه معلوم نیست کی به کیه اه اه چه بوی بدیه این بوها از کجایه / سمت چپه مدرسه هم دستشویی های مایه از کجاهاش بگم من از شیزای خرابش / آب سرد و آفتابه یا از در خرابش کلاس سوم ریاضی سقفش داره می ریزه / این حرفا گفته ی کیه محبوب ریزه میزه کلاس ما کثیفه پردش اتو نداره / لوله ی بخاری هم دیگه جایی نداره پیشا که پر افادن دماغ فیل افتادن / اگه برن دانشگاه از هفت دولت آزادن دومای ریاضی کلاسشون گشاده / برعکسش تجربی ها غبغبشون پر باده بدبخت پیش تجربی یک میز خوب نداره / آماده ی جنگ و دعوان فقط با یک اشاره سومای تجربی که سال دیگه تو پیشن /با این اوضاع چرتشون دانشگاه قبول نمیشن نوبت معلماس معلمای سمپاد / با جیب پر پول و بی غم غبغبشون پر از باد صیامی مهربون عتیقی پر زبون / جون پیشا در میره واسه ی هر دو تاشون قاسمیان شیطون گوهرشادی مهربون / حسینی زمینم مثل قنده تو قندون سلیمی خوش تیپ جقله لبش همیشه خندون / حال میده و حال میگیره اینم از دبیرامون حالا نوبت ماها ما جیگرای نخبه / جوک سالم باز در اومد این چرتارو کی گفته لودگی پیشه ی ماست خنده اندیشه ی ماست / با دست و رقص و آواز شور و مستی محیاست وای (8بار) از شهریه ی بالا / آخر ماها که میشه چشما به جیب بابا بر وبچ تو سمپاد دلها پر خون و پر باد / با شهریه ی بالا وای از دست این سمپاد باحال بود؟؟؟؟؟؟؟؟؟ یه اسلاید تبلیغاتی هم درست کرده بودن ولی الان فقط یه تیکه هاییش یادمه : اگر میخواهید در معروف ترین آثار باستانی شهر تحصیل کنید ... اگر می خواهید وارد معروفترین و بهترین دانشگاههای دنیا بشوید ... اگر می خواهید نمونه ی عینی جهان بدون مرز را ببینید ( کوچه دراز مدرسه ی ما که آغاز و پایان ندارد ) اگر میخواهید خاطرات اجدادتان برایتان زنده شود به این مدرسه بیایید البته برای ورود به اینجا باید یک آزمون بسیار ساده هم بدهید پس به دبیرستان فرزانگان بیایید ......... در آخر هم ترین ها انتخاب شده بودن و بهشون جایزه میدادن . که البته آیدا و الناز و بهناز و یه کمی هم من درست کرده بودیم . به خوبها گوی طلایی ( که از یک قیف تلقی زرد با کلی شرشره توش و یگ توپ کوچیک که با اسپری طلاییش کرده بودیم تشکیل میشد ) و به بدها هم زرشک زرین ( با همون محتویات فقط به جای توپ زرشک طلایی بود ) داده شد . راستی مسابقه ی چهره شناسی هم داشتیم . 4 تا کلاس اول و دوم عکسهای بچگیشون رو داده بودن و عکس کودکی دبیر ها هم بود و یک نفر (فک کنم آیدا شایدم خانم سلیمی ) اسلاید درست کرده بود . 4 گروه شرکت کننده داشتیم . هر گروه یک دبیر و یک دانش آموز که از سوما انتخاب شدن . خیلی باحال بود . از من این عکس گذاشتنه بودن : ( دارم جیغ میرنم ) هیچ کی تشخیص نداد . پذیرایی برنامه هم چیزی نبود جز : کپل !!!!!!!!!!!!!! ولی خیلی خوش گذشت و کلی هم خندیدیم ...
| Design By : Night Skin |
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق
قهرمانان را بیدار کند.
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید ،
هم چنان خواهم راند .
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا - پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهیگیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان .
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند :
دور باید شد ، دور .
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود .
هیچ اینه تالاری سرخوشی ها را تکرار نکرد
چاله ابی حتی مشعلی را ننمود
دور باید شد دور
شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند
پشت دریا ها شهری است
که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است
بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله به یک خواب لطیف
خاک موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد
پشت دریاها شهری است
که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
قایقی باید ساخت
